Biografia Roberta Kubicy

Robertowi Kubicy udało się osiągnąć to, o czym inni tylko marzą. Dostał się do królowej sportów motorowych, jak zwana jest często Formuła 1, i odnosi tam coraz większe sukcesy. Kubica jest pierwszym Polakiem w tej elitarnej serii wyścigowej, a w swojej niedługiej karierze zdołał już stanąć na najwyższym stopniu podium podczas Grand Prix Kanady. Jego droga na szczyt nie była jednak łatwa i prosta.

Przygoda Kubicy z samochodami zaczęła się już w wieku czterech lat. To wówczas mały Robert otrzymał wyjątkowy prezent na urodziny i Gwiazdkę – miniaturowy samochodzik o napędzie spalinowym. – Miał czterosuwowy silnik o niewielkiej mocy, ale i tak jeździł z szybkością 40 km/h. – opowiada krakowianin. – Przesiedziałem w nim pół dnia i nie chciałem wracać do domu.

Od tego czasu bezustannie trenował jazdę tym autem wokół ustawionych z butelek slalomów. Dwa i pół roku później dostał pierwszego gokarta, ale zgodnie z przepisami musiał czekać do ukończenia dziesiątego roku życia, by móc startować w zawodach. – Gdy 7 grudnia 1994 r. osiągnąłem wymagany przepisami wiek, nic nie mogło mnie już powstrzymać od ścigania. – wspomina Polak.

Po trzech latach startów w kraju Kubica miał na koncie sześć tytułów mistrzowskich, zdobywając właściwie wszystko, co mógł. Wówczas ojciec Roberta, Artur Kubica, podjął decyzję – czas spróbować sił za granicą. Wybór padł na Włochy, kraj o ogromnych tradycjach w sportach motorowych, posiadający również najsilniejszą na świecie ligę kartingową.

Robert zaczął we wspaniałym stylu, zdobywając w swoich pierwszych zawodach drugie miejsce. Polak dostał niedługo później propozycję jazdy dla fabrycznego zespołu CRG. W wieku 13 lat Kubica przeniósł się na stałe do Włoch. W 1998 r. Robert został pierwszym w historii cudzoziemcem, który został kartingowym mistrzem Italii – do dzisiaj uważa ten sukces za jeden z najważniejszych w karierze.

W 2001 r. młody zawodnik po raz pierwszy zasiadł za sterami samochodu wyścigowego. Mając już wsparcie menedżera Daniele Morellego, Kubica stawiał pierwsze kroki w Formule Renault 2000. Jego talent został dostrzeżony i Polak trafił do Renault Driver Development – programu rozwoju młodych kierowców założonego przez francuski zespół. W kolejnym sezonie zajął drugie miejsce w Mistrzostwach Włoch FR2000 i siódme w Mistrzostwach Europy. Popisowy występ zaliczył w gościnnym starcie w Mistrzostwach Brazylii Formuły Renault na torze Interlagos, zdobywając pole position i wygrywając wyścig.

Przyszedł czas na kolejny etap kariery i starty w Formule 3 Euro Series w zespole Prema Powerteam. Przed rozpoczęciem sezonu los spłatał Kubicy figla – Polak został kontuzjowany w wypadku samochodowym. Złamanie prawego ramienia uniemożliwiło mu start w sześciu pierwszych wyścigach. Podczas opóźnionego debiutu w F3 został sensacyjnym zwycięzcą na ulicznym torze Norisring. W czasie dwóch sezonów w F3 nie miał jednak szczęścia, choć w 2004 r. zajął drugie miejsce w prestiżowym wyścigu w Macau.

Po gorszych sezonach przyszedł rok 2005 i starty w nowej serii – World Series by Renault. Kubica odniósł cztery zwycięstwa i w sumie aż 11 razy stanął na podium. Trzy wyścigi przed końcem mistrzostw zapewnił sobie mistrzostwo serii. Nagrodą za ten wyczyn był test z zespołem Renault F1 Team, który zdobył właśnie Mistrzostwo Świata F1.

1 grudnia 2005 r. w Barcelonie Robert Kubica po raz pierwszy poprowadził bolid Formuły 1, osiągając od razu dobre czasy. Niedługo potem Polak został kierowcą testowym i rezerwowym zespołu BMW Sauber F1 Team.

Szóstego sierpnia 2006 r. Robert Kubica zadebiutował w wyścigu Formuły 1 podczas Grand Prix Węgier. W ulewnym deszczu Polak dojechał na metę siódmy, jednak później został zdyskwalifikowany za nieprzepisową wagę bolidu. W swoim trzecim wyścigu na włoskim torze Monza krakowianin po raz pierwszy stanął na podium, zajmując trzecie miejsce w Grand Prix Włoch.

Sezon 2007 nie przynosi Polakowi żadnego miejsca na podium. Kubica zajął szóste miejsce w klasyfikacji generalnej, gromadząc 39 punktów. W kolejnym sezonie, dysponując już znacznie lepszym bolidem, Robert zaczął regularnie stawać na podium. Ósmego czerwca 2008 r. nadeszła historyczna chwila – Kubica wykorzystał swoją szansę i zwyciężył w Grand Prix Kanady. Był to pierwszy triumf Polaka w wyścigu F1 i jednocześnie również pierwsza wygrana ekipy BMW Sauber.

Niestety, druga połowa sezonu 2008 nie była już tak udana, jak pierwsze wyścigi. Kubica długo zachowywał szanse na mistrzowski tytuł, ale słabnąca forma BMW Sauber i splot pechowych zdarzeń sprawiły, że w końcowej punktacji Polak musiał zadowolić się czwartą pozycję, przegrywając trzecie miejsce z broniącym tytułu Kimim Räikkönenem tylko za sprawą mniejszej liczby zwycięstw.

W 2009 roku BMW Sauber nie spełniło przedsezonowych założeń i choć Robert Kubica już w poprzednich mistrzostwach świata udowodnił gotowość do walki o najwyższe cele, tym razem uniemożliwił mu to fatalny samochód. Inżynierowie BMW przeliczyli się – najintensywniej rozwijany spośród wszystkich obszarów samochodu KERS nie odniósł spodziewanego wpływu na formę auta. Wysokie umiejętności Kubicy i stuprocentowe zaangażowanie rzadko kiedy pozwalały kończyć wyścigi na punktowanych pozycjach, ale Polak przypomniał o sobie rewelacyjnym występem w kwalifikacji na zalanym deszczem Interlagos, a w niedzielę niewiarygodne ósme miejsce na starcie wywalczone ustawionym "na sucho" samochodem, zamienił na doskonałą drugą lokatę na mecie, nie ustępując wiele najlepszemu tego dnia Markowi Webberowi. W końcowej klasyfikacji sezonu 2009 krakowianin zajął czternaste miejsce z wywalczonymi 17 punktami.

Po wycofaniu się  BMW z Formuły 1 Polak miał wolną rękę w poszukiwaniu pracodawcy na sezon 2010. Po rozmowach z Toyotą, Williamsem i Renault wybór padł na ten ostatni zespół. Kubica od razu poczuł się w nowej ekipie jak w domu i mimo problemów, które ostatnio trapiły Renault (spadek formy, „afera singapurska”, wreszcie zmiana struktury własnościowej), podczas zimowych testów tryskał optymizmem, chwaląc przede wszystkim atmosferę pracy w zespole, który z Fernando Alonso zdobył pięć lat temu cztery mistrzowskie tytuły.